ŚW. FRANCISZEK

ZACZĄŁ PRZEKSZTAŁCAĆ SIĘ W MĘŻA DOSKONAŁEGO, STAWAĆ SIĘ KIMŚ INNYM.

DUCHOWOŚĆ FRANCISZKAŃSKA

Wspólnota

WY WSZYSCY BRAĆMI JESTEŚCIE(Mt 23,8)

Wspólnota braterska

Bracia, jako synowie Ojca niebieskiego i bracia Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym, naśladując ewangeliczny sposób życia ukazany przez Pana św. Franciszkowi, prowadzą życie braterskie we wspólnocie, miłują i wspierają się wzajemnie bardziej, niż „matka kocha i karmi swego syna cielesnego”.

Duch zażyłości i wzajemnej przyjaźni

Ożywieni przez miłość Bożą, rozlaną w ich sercach przez Ducha Świętego , wszyscy bracia niech szczególnie pielęgnują między sobą ducha zażyłości i wzajemnej przyjaźni. Niech się pobudzają do uprzejmości, życzliwości oraz wszystkich innych cnót. Ustawicznie zachęcając jeden drugiego do nadziei, pokoju i radości, niech zjednoczeni prawdziwym braterstwem, pomagają sobie nawzajem w osiągnięciu pełnej dojrzałości ludzkiej, chrześcijańskiej i zakonnej.

Każdy brat jest darem

Każdy brat jest darem, który Bóg daje wspólnocie braterskiej. Jakkolwiek bracia różnią się między sobą charakterem, kulturą, obyczajami, zdolnościami, umiejętnościami i przymiotami, niech się wzajemnie akceptują w całej rzeczywistości takimi, jakimi są i niech uważają się za równych. W ten sposób cała wspólnota braterska stanie się uprzywilejowanym miejscem spotkania z Bogiem.

Zawsze dla siebie jesteśmy braćmi

Wszyscy członkowie Zakonu, jakkolwiek piastują w Zakonie różne urzędy oraz wypełniają rozmaite obowiązki i posługi, z nazwy i rzeczywiście są braćmi, i to mniejszymi.

Dla większego rozwoju jedności braterskiej bracia niech wyprzedzają się w okazywaniu wzajemnej miłości, niech ochotnym sercem wyświadczają sobie nawzajem usługi i popierają dobre inicjatywy oraz radują się z pomyślnych wyników pracy innych.

Różni choć mamy jedne styl życia

Życie we wspólnocie braterskiej wymaga od braci jednolitego zachowywania Reguły i konstytucji, podobnego stylu życia, uczestniczenia w zajęciach wspólnoty, zwłaszcza we wspólnej modlitwie, ewangelizacji i obowiązkach domowych, jak również przekazywania do użytku wspólnoty wszystkich dochodów, z jakiegokolwiek tytułu otrzymanych.

Chronimy nasze braterstwo

Bracia niech wystrzegają się tego wszystkiego, co mogłoby zranić jedność braterską. Jeśli zaś „byłby jakiś brat, chcący postępować według ciała, nie według ducha, niech mu współbracia zwrócą uwagę i upomną pokornie i z miłością” .

Przełożeństwo służbą budowania jedności

Ministrowie i gwardiani, mocno złączeni z powierzonymi im braćmi, niech się starają budować wspólnotę „jako rodzinę zjednoczoną w Chrystusie”, w której przede wszystkim szuka się i miłuje Boga. Niech będą przykładem dla braci w pielęgnowaniu cnót oraz w zachowywaniu ustaw i tradycji Zakonu.

Aby rozwijać odpowiedzialne i aktywne posłuszeństwo, ministrowie i gwardiani niech wysłuchują opinii poszczególnych braci i całych wspólnot; co więcej, niech o takie opinie dopominają się i pytają, zawsze jednak zachowując władzę decydowania i zlecania tego, co należy wykonać.

Bracia niech chętnie pomagają ministrom i gwardianom ze względu na to, że został im nałożony większy ciężar. Niech przedstawiają im swoje opinie oraz wykonują ich decyzje w duchu wiary i ochotnym sercem.

Wspólny ubiór

Ubiorem wspólnym dla braci mniejszych, według Reguły i tradycji Zakonu, jest habit z kapturem, koloru brązowego, czyli brunatnego (łac. marron), i biały sznur. Bracia niech noszą habit na znak życia franciszkańskiego.

W używaniu ubioru i obuwia bracia niech mają na uwadze ubóstwo i pokorę, wystrzegając się wszystkiego, co trąci próżnością.

Gdziekolwiek bracia się spotkają, niech sobie okazują poważanie i szacunek w duchu i z miłością i niech sobie wzajemnie pomagają.

Duch gościnności

Bracia niech chętnie i uprzejmie okazują gościnność względem wszystkich, a w sposób szczególny względem braci i sióstr całej Rodziny franciszkańskiej.

Życie braterskie w Jezusie Chrystusie winno stawać się zaczynem jedności między wszystkimi ludźmi. Dlatego więc bracia niech wszystkich przyjmują z uprzejmością i odnoszą się życzliwie do przyjaciół i wrogów, czy to, gdy oni sami do nas przybędą, czy gdy my udamy się do nich.

Świadectwo ubóstwa

Ażeby dawać świadectwo ubóstwu i miłości, bracia są zobowiązani wspierać potrzeby Kościoła z dóbr przeznaczonych do użytku wspólnoty, udzielać pomocy tym, którzy znaleźli się w prawdziwej potrzebie, i dzielić się z ubogimi własnymi środkami utrzymania.