ŚW. FRANCISZEK

ZACZĄŁ PRZEKSZTAŁCAĆ SIĘ W MĘŻA DOSKONAŁEGO, STAWAĆ SIĘ KIMŚ INNYM.

DUCHOWOŚĆ FRANCISZKAŃSKA

Śluby

 

Śluby zakonne

Bracia przez profesję zakonną, mocą ślubu publicznego przyrzekają zachować trzy rady ewangeliczne; przez posługę Kościoła zostają poświęceni Bogu i włączeni są do Zakonu Braci Mniejszych.

Ślub posłuszeństwa

Przez ślub posłuszeństwa bracia, krocząc za Jezusem Chrystusem, który „poddał swą wolę woli Ojca” , zapierają się samych siebie, własną wolę podporządkowują swoim prawowitym ministrom i gwardianom „we wszystkim, co przyrzekli Panu zachowywać” , aby w ten sposób pełniej osiągnąć dojrzałość osobistą i wolność dzieci Bożych.

Wszyscy bracia mają okazywać szczególne posłuszeństwo i uszanowanie ministrowi generalnemu, prawowitemu następcy św. Franciszka, czyniąc to dla dobra Kościoła i Zakonu oraz na znak jedności i łączności całej braterskiej wspólnoty.

Bracia „niech przez miłość ducha chętnie służą jedni drugim i będą sobie nawzajem posłuszni”, razem starając się odczytywać znaki woli Pana.

Życie bez własności

Przez ślub ubóstwa bracia mniejsi, krocząc za Jezusem Chrystusem, który „dla nas stał się ubogim na tym świecie”, wyrzekają się prawa używania dóbr materialnych i dysponowania nimi bez zezwolenia ministrów i gwardianów. Natomiast po złożeniu profesji uroczystej wyrzekają się także prawa własności i jako pokorni słudzy powierzają się opatrzności Ojca niebieskiego.

Bracia pamiętając, że najwyższe ubóstwo bierze swój początek od Chrystusa i Jego ubożuchnej Matki, a także pomni na słowa Ewangelii: „Idź, sprzedaj, co masz, i rozdaj ubogim” , niech starają się dzielić los z ubogimi.

Aby życie braci mniejszych było prawdziwie ubogie, nie wystarcza, że w używaniu rzeczy całkowicie zależą oni od ministrów i gwardianów, lecz trzeba, aby byli ubogimi w rzeczywistości i w duchu oraz by prowadzili życie pracowite i wstrzemięźliwe. Za przykładem Chrystusa niech się radują, „gdy przebywają wśród ludzi prostych i wzgardzonych, ubogich i słabych, chorych i trędowatych, i żebraków przy drogach” . Temu wszystkiemu bracia winni dawać czytelne świadectwo, zarówno indywidualne, jak i we wspólnocie, poszukując również nowych form dla wyrażania tegoż.

Ślub czystości

Przez ślub czystości bracia, „dla królestwa niebieskiego”, prowadzą życie bezżenne w czystości duszy i ciała , aby niepodzielnym sercem troszczyć się o sprawy Pana i kochać Pana Boga poprzez życie ewangeliczne i braterskie „całym wysiłkiem, całym uczuciem, całą głębią serca, wszystkimi pragnieniami i całą wolą” .

Wszyscy bracia niech uważają czystość za dar Boży, będący znakiem przyszłego świata i źródłem większej płodności. Dla zachowania tego daru należy korzystać z wszelkich środków naturalnych i nadprzyrodzonych, zalecanych przez Kościół i Zakon.

Ministrowie, gwardiani i wszyscy bracia niech pamiętają, że łatwiej jest zachować czystość, gdy w życiu wspólnym panuje miłość Niech więc czuwają, aby w życiu wspólnym była pielęgnowana miłość braterska.

Aby żyć ślubem czystości, bracia niech strzegą niewinności serca i starają się z pokorą i pobożnością patrzeć na wszystkie stworzenia, świadomi tego, że zostały one stworzone na chwałę Boga.