ŚW. FRANCISZEK

ZACZĄŁ PRZEKSZTAŁCAĆ SIĘ W MĘŻA DOSKONAŁEGO, STAWAĆ SIĘ KIMŚ INNYM.

DUCHOWOŚĆ FRANCISZKAŃSKA

Duchowość

„ZACHOWYWAĆ ŚWIĘTĄ EWANGELIĘ PANA NASZEGO JEZUSA CHRYSTUSA” (RZ 1,1)

Podstawy Zakonu

Zakon Braci Mniejszych, założony przez św. Franciszka z Asyżu, jest braterską wspólnotą, w której bracia pod działaniem Ducha świętego, wierniej krocząc śladami Jezusa Chrystusa, całkowicie oddają się przez profesję Bogu nade wszystko umiłowanemu, żyjąc Ewangelią w Kościele, w sposób, jaki praktykował i ukazał św. Franciszek.

Bracia, jako naśladowcy św. Franciszka, zobowiązani są prowadzić życie na wskroś ewangeliczne, mianowicie żyć w duchu modlitwy, pobożności i w braterskiej wspólnocie oraz dawać świadectwo pokuty i umniejszenia; ożywieni zaś miłością do każdego człowieka powinni nieść na cały świat orędzie Ewangelii oraz czynami głosić pojednanie, pokój i sprawiedliwość, a także okazywać szacunek stworzeniu.

Reguła Braci Mniejszych, zatwierdzona przez papieża Honoriusza III jest podstawą życia i ustawodawstwa Zakonu. Wszystko to, co w niej jest zawarte, należy rozumieć i zachować według myśli św. Franciszka, wyrażonej zwłaszcza w jego pismach, oraz zgodnie z duchem Kościoła i zdrowymi tradycjami Zakonu, uwzględniając rzeczywiste warunki życia.

Przed Bogiem naszym Ojcem jesteśmy wszyscy równi.

Zakon Braci Mniejszych tworzą bracia tak duchowni, jak i bez święceń . Na mocy profesji wszyscy bracia są całkowicie równi co do praw i obowiązków zakonnych, z wyjątkiem tych, które wypływają ze święceń.
Kościół zalicza Zakon Braci Mniejszych do instytutów kleryckich.

Bracia mniejsi, włączeni w Lud Boży, odczytując nowe znaki czasów i odpowiadając wyzwaniom rozwijającego się świata, niech czują jedno z Kościołem, a jego inicjatywy i zamiary niech przyjmują jako własne i wspierają je w miarę swoich sił.

Wszyscy i poszczególni bracia niech okazują posłuszeństwo i uszanowanie Papieżowi, z którym są związani w szczególny sposób przez własną Regułę i ślub posłuszeństwa; w sprawach zaś duszpasterskich niech podlegają władzy biskupów; ponadto, zgodnie z pragnieniem oraz przykładem św. Franciszka, niech darzą należną czcią i uszanowaniem biskupów i kapłanów.

Oddani Bogu przez Profesję

Bracia, którzy pełniej realizują konsekrację chrztu i odpowiadają na Boże powołanie, przez profesję posłuszeństwa, ubóstwa i czystości, przeżywaną w duchu św. Franciszka, całkowicie oddają się na własność umiłowanemu nade wszystko Bogu i zawierają z Nim przymierze; przez to całe ich życie staje się jakby ofiarą złożoną Bogu w miłości.

W naszym Zakonie profesja, składana w ręce prawowitego ministra, brzmi następująco:
Na cześć i chwałę Najświętszej Trójcy.
Ja, brat N. N.,
pobudzony Bożym natchnieniem,
aby wierniej iść za Ewangelią
i wstępować w ślady naszego Pana, Jezusa Chrystusa,
wobec zgromadzonych tutaj braci,
w twoje ręce, Bracie N. N.
z mocną wiarą i zdecydowaną wolą:
ślubuję Bogu Ojcu, świętemu i wszechmogącemu,
żyć przez cały czas mego życia (albo: przez … rok…)
w posłuszeństwie, bez żadnej własności i w czystości;
i jednocześnie ślubuję
zachować życie i Regułę Braci Mniejszych,
zatwierdzoną przez Papieża Honoriusza,
zgodnie z Konstytucjami Zakonu Braci Mniejszych.
Dlatego całym sercem oddaję się tej braterskiej wspólnocie,
abym pod działaniem Ducha Świętego, powodowany przykładem Maryi Niepokalanej,
za wstawiennictwem naszego Ojca św. Franciszka i wszystkich Świętych,
i wspomagany waszą braterską pomocą,
mógł nieustannie zmierzać do doskonałej miłości w służbie Boga, Kościoła i ludzi.

Życie pokuty

Bracia mniejsi, którym Pan dał łaskawie „rozpocząć życie pokuty”, niech zawsze pamiętają słowa Jezusa Chrystusa: „nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” i niech nieustannie odnawiają w sobie ducha nawrócenia.

wyrzekamy się ducha ciała

Bracia niech pamiętają, że porzucając świat, wyrzekli się „ducha ciała” jako przeciwnego wszelkiemu dobru. Dlatego pomni na słowa św. Franciszka „nade wszystko powinni pragnąć posiąść Ducha Pańskiego wraz z Jego uświęcającym działaniem”. Niech się więc starają, aby przez ciągłe nawracanie serca czynili godne owoce pokuty.

Święty Franciszek rozpoczął życie pokuty od służby trędowatym i w nich odkrył Jezusa Chrystusa. Również bracia niech w duchu pokuty służą najmniejszym z ludzi, rozpoznając w nich Syna Bożego.

Pojednani z Bogiem, braćmi i światem

Ojciec bogaty w miłosierdzie pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił ludziom posługę jednania. Bracia więc niech pojednają się z Panem Bogiem, z sobą, z braterską wspólnotą i z ludźmi. Posługę niech wykonują słowami i czynami, spełniając posłannictwo w imieniu Chrystusa.

Bacznie obserwujemy nasze serca

Bracia, trwając wiernie w uległości miłosierdziu Pańskiemu, niech „codziennie dokonują pilnego badania samych siebie”, aby ściślej zachować Regułę, którą przyjęli ; niech często przystępują do sakramentu pojednania i nieustannie zaczynają od nowa służyć Panu Bogu .

Pamiętając, że pokuta, czyli nawrócenie, ma wymiar społeczny, bracia niech starają się, aby sakrament pojednania sprawować wspólnotowo pomiędzy sobą i z ludem Bożym, zgodnie z przepisami prawa powszechnego.

Przyjmowanie cierpień, umartwień i niedogodności

W duchu nawrócenia bracia niech chętnie znoszą cierpienia teraźniejsze i okazują cierpliwość w utrapieniach, aby uczestnicząc w cierpieniach Chrystusa, napełniali się doskonałą radością.

Stosownie do sytuacji, miejsca i czasu niech będą, zgodnie ze statutami, przestrzegane we wspólnocie: post oraz inne uczynki pokutne na znak uczestnictwa Zakonu w tajemnicy Męki Jezusa Chrystusa i dla przyjścia z pomocą Jego członkom dotkniętym przez głód, nędzę, ból i utrapienie.

Okresy pokuty braci są następujące: czas od uroczystości Wszystkich Świętych do Bożego Narodzenia, Wielki Post, a także każdy piątek.

Siostra śmierć cielesna

Gdy zbliża się nasza siostra śmierć cielesna, bracia niech umacniają się Komunią świętą, udzielaną na sposób wiatyku, o ile to możliwe, w obecności wspólnoty.

Za przykładem św. Franciszka bracia niech pamiętają, że śmierć jest przejściem z życia śmiertelnego do chwały Pana oraz ostatnią ofiarą z własnego życia, przez którą dopełnia się profesja zakonna.

Niosący pokój i pokorni

Jako naśladowcy Jezusa Chrystusa, „który uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci” , i wierni swojemu powołaniu „mniejszych”, bracia niech idą przez świat „w radości i weselu”, jako słudzy i poddani wszystkim, niosący pokój i pokorni sercem.

Bóg naszym najwyższym dobrem

Świadomi tego, że „człowiek jest tym tylko, czym jest w oczach Boga i niczym więcej”, bracia niech uznają Boga za najwyższe i jedyne dobro, niech zawsze starają się we wszystkim Jemu podobać, a ochotnym sercem niech znoszą, gdy uważa się ich za słabych, prostych i godnych pogardy.

Nikogo od siebie nie odsuwać

Aby dokładniej naśladować uniżenie Zbawiciela i wyraźniej je ukazywać, bracia niech dzielą życie i dolę ludzi, którzy nie mają społecznego uznania, zawsze przebywając wśród nich jako niniejsi; przez to swoje położenie społeczne mają przyczyniać się do nadejścia Królestwa Bożego.

Bracia, zarówno jako wspólnota braterska i poszczególni jej członkowie, niech prowadzą taki sposób życia, aby nikogo nie odsuwać od siebie, zwłaszcza tych, którzy pod względem społecznym i duchowym należą zwykle do marginesu.

Zapieranie się siebie i ciągłe nawracanie

Przez stałe zapieranie się samych siebie i ciągłe nawracanie się do Boga niech bracia ukazują przykładem własnego życia profetyczny obraz, demaskujący „fałszywe wartości” naszych czasów.

Bracia niech żyją na tym świecie jako rzecznicy sprawiedliwości, heroldowie i twórcy pokoju, zwyciężając zło przez czynienie dobra.

Gdy bracia głoszą pokój ustami, niech go jeszcze głębiej chowają w sercu, tak aby z ich powodu nikt nie wpadał w gniew i nie gorszył się, lecz niech dla wszystkich stanowią zachętę do pokoju, łagodności i życzliwości.

Zawsze przeciw przemocy

Stając w obronie praw ludzi uciskanych, niech bracia, wyrzekając się czynów przemocy, stosują takie środki, które dostępne są także dla najsłabszych.

Świadomi również strasznych niebezpieczeństw zagrażających ludzkości, bracia niech stanowczo piętnują wszelkiego rodzaju akcje wojenne i wyścig zbrojeń, jako najboleśniejsze nieszczęścia dla świata i największą krzywdę biednych. Niech nie szczędzą pracy ani trudów dla budowania Bożego królestwa pokoju.

Być narzędziem pojednania

Wolni od wszelkiego lęku dzięki ubóstwu, które obrali, radośni dzięki nadziei złożonej w Obietnicy , a także popierający wzajemną akceptację i życzliwość między ludźmi, bracia niech będą narzędziami pojednania dokonanego przez krzyż Jezusa Chrystusa.

Szacunek dla przyrody

Wpatrzeni w przykład św. Franciszka, bracia niech okazują postawę szacunku dla przyrody, zewsząd dzisiaj zagrożonej , tak aby na nowo była traktowana po bratersku oraz aby służyła wszystkim ludziom na chwałę Boga Stworzyciela.